bir öykü yazalım mı ? ” intikam yemini ” 2

0

merhaba arkadaşlar, birbirinden entresan paylaşımlarımızda bugün patron adeta çıldırdıııııııııı, şaka şaka patronun çıldırmasıyla hiç bi alaka yok çünkü biz satış yapmıyoruz hayır yapsak bile patron neden çıldırsın ki durup dururken hadi çıldırdı diyelim size ne yani bundan? neyse konumuza dönelim bugün o çok entresan paylaşımlarımıza devam ediyoruz, konumuz ise şu ” ayşe tatile çıksın. ” offf yine karıştırdım bu kıbrıs harekatı parolasıydı. tamam tamam daha fazla cıvıklık yapmıyorum. bugün birbirinden entresan paylaşımlarımızda bugünnnn, bugüüünnnnn, bugünnnnn öykümüze devam ediyoruz. ( söylemicem sandınız dimi? köftehorlar sizi )

hayır, benim sonum böyle olmayacak. olmamalı. çünkü ben babamdan daha akıllıyım. değişen dünyanın ve devrin farkındayım. 12 yaşındaydım babam öldüğünde, annem, ikisi kız, biri erkek 3 kardeşim ve ben. yapayalnız kaldık. babamın namı ve ün’ü de babamla beraber ölmüştü. neyse ki birgün aniden öldürülebiliceğinin farkındaydı da kimseye el açmayalım diye bize 2 daire ve 3 dükkan bırakmıştı, buralardan aldığımız kiralarla muhtaç olmadan rahatça geçinebildik. ama bugün burada olmamın sebebi çok başkaydı, babamı çok severdim. her ne kadar bize, ailesine karşı mesafeli olsa da onunda bizi çok sevdiğini hep bilirdik. bugün burada soluk soluğayım çünkü kaçıyorum. henüz yarım saat olmamıştır. iki adam öldürdüm. ilk deneyimim. babamı ve namını yerle bir eden iki kişi yarım saat önce fakat arkalarından vurulmadan öldürüldü. ben yaptım. ve zerre pişman değilim, babamı öldürmüşler ve bütün istanbul’un bilmesine rağmen onların yaptığını polisler ispat edememişlerdi. ceza bile almadan babamın namını üstlerine geçirmiş, salına salına geziyorlardı. babamın namı benimdi, ailesinindi ve ailesinde kalmalıydı. her zaman gezdikleri sokakta karşılarına çıktım, tanımadılar beni. karşılarında durdum ve onlara şunu dedim.
– babamla randevunuz var, oldukça geç kalmışsınız oda beni gönderdi.
+ baban kim ulan senin?
– muhsin karamuhsinoğlu.
+ ulan sen yoks..
– sizi bekliyor dedim. 
ve silahımı onlar davranmadan ikisininde iki kaşının tam ortasına ateşledim. barut koktu tek hissettiğim bu kokuydu onlar yere yığılırken. bu koku hiç hoşuma gitmedi silahımı temizlerken parfüm kullansam önüne geçebilirmiyim bunu düşündüm. bir dahaki sefere bunu deneyeceğim artık karamuhsinoğlu soyadı istanbul sokaklarında çok duyulacak çünkü. ve benim sonum böyle olmayacak. 

haftaya devam etmeyi  düşündüm bir ara ama yine dayanamadım pek sevgili  arkadaşlar çünkü bakıyorumda çok ilgi çekti hikaye, aşırı bi takipçi kitlesi oluşturdu ne mesajlar aldım hayal bile edemezsiniz. herkes bir son belirliyor kendine o yüzden sizleri mahrum bırakmak istemedim. ( hiç mesaj alamadı ) bugünlük bu kadar yeteceğini düşünüyorum. saygılar diliyorum. kendinize iyi bakınız.

CEVAP VER